Trap Happy (1946)

Το «Trap Happy» αποτελεί ένα κορυφαίο παράδειγμα τεχνικής και κωμικής αριστοτεχνίας της Χρυσής Εποχής της MGM στα κωμικά κινουμένων σχεδίων, αναδεικνύοντας την ικανότητα του William Hanna στην κινητική, μη λεκτική αφήγηση. Ο οπτικός σχεδιασμός είναι μεγαλειώδης, αξιοποιώντας το ζωηρό Technicolor και την σχολαστικά άψογη κίνηση για να αποδοθεί με πειστικότητα το slapstick που αψηφά τους νόμους της φυσικής. Η ταινία κινείται με έναν αμείλικτο, γρήγορο ρυθμό, χορογραφώντας αριστοτεχνικά την κλιμακούμενη βία μεταξύ του Τομ, του Τζέρι και του νεοεισαχθέντος ανταγωνιστή, του Μπουτς. Ενώ είναι τεχνικά άρτιο – ο ρυθμός και ο ηχητικός σχεδιασμός είναι αψεγάδιαστοι – η αφήγηση παραμένει άκαμπτα προβλέψιμη, προσφέροντας ελάχιστη θεματική εξερεύνηση πέρα από τη επαναλαμβανόμενη δυναμική θηρευτή/θηράματος που χαρακτηρίζει τη σειρά. Επιτυγχάνει εξ ολοκλήρου ως άσκηση στην καρτουνίστικη αναρχία υψηλής ενέργειας, αλλά η προσήλωσή του σε καθιερωμένα μοτίβα περιορίζει το δυναμικό του για πραγματική κινηματογραφική καινοτομία ή δραματικό βάθος.