Lady Bird (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Lady Bird" είναι μια χαριτωμένη και γλυκόπικρα διασκεδαστική ιστορία ενηλικίωσης. Αν και βραβεύτηκε και ήταν υποψήφια για Όσκαρ, η ταινία πατάει σε πολλά κλισέ του ανεξάρτητου σινεμά, χωρίς να προσφέρει κάτι ουσιαστικά καινούργιο σε ένα γνώριμο θέμα.

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο της Γκρέτα Γκέργουιγκ ως αυτόνομης δημιουργού αποτελεί μια αξιοσημείωτα στιβαρή, βαθιά προσωπική εξερεύνηση της εφηβικής ταυτότητας και της διαβρωτικής, αλλά ταυτόχρονα ουσιαστικής, φύσης της μητρικής αγάπης. Η ταινία διαπρέπει πρωτίστως χάρη στην εκρηκτική, συχνά επώδυνη, χημεία ανάμεσα στην Σίρσα Ρόναν και την Λόρι Μέτκαλφ, των οποίων οι πολυεπίπεδες ερμηνείες στηρίζουν τους ευφυείς, εύστοχους και βαθιά παρατηρητικούς διαλόγους. Η Γκέργουιγκ αποτυπώνει αριστοτεχνικά τη συγκεκριμένη μελαγχολία της φυγής από το σπίτι, αξιοποιώντας μια διακριτικά νοσταλγική, σχεδόν ντοκιμαντεριστική αισθητική που εδραιώνει το προαστιακό δράμα σε μια απτή αίσθηση τόπου. Ωστόσο, ενώ συναισθηματικά αγγίζει, η αφήγηση είναι δομικά συμβατική, βασιζόμενη περιστασιακά σε γνώριμα κλισέ της ενηλικίωσης, και ορισμένοι δευτερεύοντες χαρακτήρες εξυπηρετούν κυρίως ως διευκολυντές της πλοκής παρά ως πλήρως διαμορφωμένες οντότητες. Παρόλα αυτά, παραμένει ένα θρίαμβος παρατήρησης χαρακτήρων και ακριβούς συναισθηματικής χαρτογράφησης, επιβεβαιώνοντας τη Γκέργουιγκ ως μια σημαντική φωνή.