Seoul Station (2016)

Το animation πρίκουελ του Yeon Sang-Ho λειτουργεί λιγότερο ως παραδοσιακή ταινία τρόμου και περισσότερο ως ένα ενστικτώδες κομμάτι κοινωνικού ρεαλισμού, ντυμένο με το περιτύλιγμα μιας επιδημίας ζόμπι. Η ταινία διαπρέπει στην απαισιόδοξη, κινητική απεικόνιση της υπόκοσμης της Σεούλ, χρησιμοποιώντας την επιδημία ως μια ωμή μεταφορά για την παραμέληση των ευάλωτων από την κοινωνία – ειδικότερα, του άστεγου πληθυσμού. Η σκόπιμα ακατέργαστη, στυλιζαρισμένη εικονογράφηση αποτυπώνει άψογα την αστική παρακμή και τον αυξανόμενο πανικό, προσδίδοντας στο έργο μια απαραίτητη αίσθηση ακατέργαστης επείγουσας ανάγκης. Ωστόσο, η αφήγηση θυσιάζει συχνά την λεπτομερή ανάπτυξη χαρακτήρων για χάρη αδιάκοπης ορμής, καθιστώντας την κοινωνική της κριτική να μοιάζει κατά στιγμές βιαστική και υπερβολικά κυνική. Ενώ η θεματική του φιλοδοξία είναι αξιέπαινη, η συνολική εκτέλεση, ιδίως η ενίοτε αταίριαστη οπτική ποιότητα σε σύγκριση με έργα υψηλού προϋπολογισμού, εμποδίζει την επίτευξη ενός εκλεπτυσμένου κινηματογραφικού φινιρίσματος. Παρόλα αυτά, παραμένει μια ισχυρή και ανησυχητική καταγγελία των σύγχρονων ταξικών δομών.