Split (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, ο M. Νάιτ Σιάμαλαν με το «Διχασμένο» επαναφέρει κάτι από το χαμένο του στιλάτο σασπένς, αν και η ταινία δεν καταφέρνει να είναι απόλυτα πειστική. Πρόκειται για μια επιστροφή του σκηνοθέτη στις δοκιμασμένες ανατριχίλες, σηματοδοτώντας μια θετική αλλαγή μετά από μια περίοδο καλλιτεχνικής απαξίωσης.

Το "Split" στηρίζεται πρωτίστως στην εκπληκτική, σωματικά απαιτητική ερμηνεία του Τζέιμς ΜακΑβόι, η οποία ανυψώνει την ταινία πέρα από τα όρια του συνηθισμένου θρίλερ και πλοηγείται αριστοτεχνικά στην κεντρική ιδέα της αφήγησης. Ο Σιάμαλαν αξιοποιεί επιτυχώς μια κλειστοφοβική αισθητική και έναν ανησυχητικό σχεδιασμό ήχου για να δημιουργήσει συνεχή ένταση, εξερευνώντας ιδιαίτερα τα θέματα της διασπασμένης ταυτότητας και της οπλοποίησης του παιδικού τραύματος. Ενώ η ταινία διαπρέπει στην ψυχολογική αγωνία, η εντυπωσιακή απεικόνιση της Διασχιστικής Διαταραχής Ταυτότητας εγείρει ηθικά και αφηγηματικά ζητήματα, πλησιάζοντας περισσότερο την εκμετάλλευση παρά τη σοβαρή διερεύνηση. Επιπλέον, η χαρακτηριστική προσήλωση του Σιάμαλαν σε σχολαστικά συντεταγμένες, συχνά στατικές συνθέσεις, μερικές φορές εμποδίζει την απαραίτητη κινητική ενέργεια που απαιτείται στο τελικό μέρος. Ο διχαστικός επίλογος, αν και ικανοποιητικός για τους οπαδούς του προγενέστερου έργου του σκηνοθέτη, τελικά μοιάζει με αφηγηματική προσαρμογή, θυσιάζοντας την αυτοτελή λαμπρότητα της ταινίας για χάρη της συνέχειας μιας σειράς.