Robin Hood (2018)

Η εκδοχή του θρυλικού παράνομου ήρωα από τον Ότο Μπάθουρστ, το 2018, αποτελεί μια επιθετικά δυναμική, αλλά εν τέλει άνευρη άσκηση αναχρονιστικού ύφους. Παρόλο που η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι φιλόδοξη, συνδυάζοντας μεσαιωνικά σκηνικά με βιομηχανική αισθητική και σύγχρονη χορογραφία μάχης, το αποτέλεσμα παρουσιάζει ασυνέπεια στον τόνο και συχνά αποσπά την προσοχή. Ο Τάρον Έτζερτον αποδίδει μια ικανοποιητική ερμηνεία, όμως το σενάριο αποτυγχάνει να προσδώσει βάθος, υποβιβάζοντας σύνθετα πολιτικά θέματα σε επιφανειακή επαναστατική ρητορική. Ο Τζέιμι Φοξ και ο Μπεν Μέντελσον προσπαθούν να σταθεροποιήσουν το χάος, ωστόσο το αδιάκοπο, γρήγορο μοντάζ της ταινίας και η εξάρτησή της από το υπερθέαμα του CGI υπονομεύουν οποιαδήποτε γνήσια συναισθηματική σύνδεση ή θεματική απήχηση. Θυσιάζει την ιστορική ατμόσφαιρα και την λεπτότητα των χαρακτήρων επιδιώκοντας μια ωμή, άσχετη blockbuster αισθητική, επιβεβαιώνοντας την κατάστασή της ως ένα οπτικά ηχηρό αποτυχημένο εγχείρημα.