Hornblower: The Duchess and the Devil (1999)

Το «Η Δούκισσα και ο Διάβολος» διαχειρίζεται με επιτυχία τη μετάβαση του Οράτιου Χόρνμπλοουερ από αξιωματικό του ναυτικού σε αιχμάλωτο πολέμου, αξιοποιώντας τις εγγενώς υψηλές παραγωγικές αξίες που χαρακτηρίζουν τη σειρά. Η σχολαστική σχεδίαση των σκηνικών και η οπτική αφοσίωση στη ναυτική ζωή του 18ου αιώνα είναι αξιέπαινες, προσδίδοντας βάθος στις ηθικές και σωματικές δοκιμασίες που αντιμετωπίζει ο πρωταγωνιστής. Ο Ioan Gruffudd προσφέρει μια καθηλωτική ερμηνεία, αποτυπώνοντας την ένταση ανάμεσα στο άκαμπτο καθήκον και την αναδυόμενη συναισθηματική πολυπλοκότητα. Ωστόσο, η λειτουργική, αν και ποτέ εμπνευσμένη, οπτική προσέγγιση του σκηνοθέτη Andrew Grieve ριζώνει σταθερά την παραγωγή στον χώρο του τηλεοπτικού δράματος υψηλού επιπέδου, παρά της κινηματογραφικής τέχνης. Ο ρυθμός υποφέρει περιστασιακά από την ανάγκη προσαρμογής σε επεισοδιακούς δραματικούς ρυθμούς, και ο ομώνυμος χαρακτήρας της Δούκισσας, παρότι παρέχει την απαραίτητη σύγκρουση, αισθάνεται κάπως ανεπαρκώς ανεπτυγμένος, υπηρετώντας κυρίως ως μηχανισμός για εξωτερική σύγκρουση παρά ως ένα πλήρως διαμορφωμένο θεματικό αντίβαρο.