The Damned Don't Cry (1950)

Το *The Damned Don't Cry* του Vincent Sherman λειτουργεί ως μια λαμπερή πλατφόρμα για την Joan Crawford, αξιοποιώντας την εδραιωμένη περσόνα της ως η αδίστακτη, αυτοδημιούργητη γυναίκα που επιδιώκει την κοινωνική άνοδο μέσω παράνομων μέσων. Αν και η ταινία αξιοποιεί περιστασιακά τη σκληρή φωταγώγηση και τον αστικό κυνισμό που είναι τυπικός του ύστερου νουάρ, ιδίως στην επικίνδυνη χημεία μεταξύ της Crawford και του Steve Cochran, η συνολική σκηνοθεσία παραμένει λειτουργική παρά εμπνευσμένη. Η αφήγηση, που χαρτογραφεί τη συνεχή ανανέωση της πρωταγωνίστριας από σύζυγο εργατικής τάξης σε ερωμένη μαφιόζου, συχνά θυσιάζει τη θεματική λεπτότητα για χάρη ωμού μελοδράματος. Η Crawford προσφέρει μια σθεναρή, αγκυροβόλιο ένταση, αναβαθμίζοντας σκηνές που αλλιώς θα μπορούσαν να μοιάζουν νωθρές σε ρυθμό ή υπερβολικά εξαρτημένες από φόρμουλες κλισέ. Τελικά, πρόκειται για μια συναρπαστική, αν και συμβατική, μελέτη καταστροφικής φιλοδοξίας, εμποδιζόμενη από μια προβλέψιμη δομή που την εμποδίζει να επιτύχει πραγματική κινηματογραφική διάκριση.