Boys Don't Cry (2000)

Το «Boys Don't Cry» του Olaf Lubaszenko λειτουργεί πρωτίστως ως μια ζωηρή, αν και αφηγηματικά ασταθής, παρωδία του ζοφερού πολωνικού γκανγκστερικού είδους που κυριάρχησε τη δεκαετία του 1990. Η ταινία εκμεταλλεύεται στο έπακρο τους γρήγορους, εύκολα αξιοποιήσιμους διαλόγους και την μανιώδη, επιτυχημένη σάτιρα των ματσο-στερεοτύπων, όπως την υπηρετούν οι Stuhr και Pazura, μετατρέποντας έτσι σοβαρό υλικό σε παράλογη κωμωδία. Παρότι η πολιτισμική του απήχηση ως πολωνικό cult classic είναι αναμφισβήτητη, η κινηματογραφική εκτέλεση συχνά υπολείπεται, εμφανιζόμενη πρόχειρη. Η οπτική αισθητική θυμίζει τη συνήθη παραγωγή των αρχών της δεκαετίας του 2000, στερούμενη ιδιαίτερης σκηνοθετικής πνοής, ενώ η πλοκή καταρρέει συχνά υπό το βάρος υπερβολικών συμπτώσεων και εφηβικού χιούμορ. Η ταινία εκπληρώνει απολύτως την αποστολή της να διασκεδάσει και να σατιρίσει, προσφέροντας έναν κινητικό ρυθμό που αναβαθμίζει το υλικό. Ωστόσο, στερείται της δομικής πειθαρχίας ή του θεματικού βάθους που απαιτούνται για πραγματική κινηματογραφική διάκριση, παραμένοντας κατά βάση ένα πολιτισμικό τεχνούργημα υψηλής ποιότητας.