The Bride (2015)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η «Νύφη» της Μάγκι Τζίλενχαλ επιχειρεί μια φεμινιστική επανερμηνεία του μύθου, που μοιάζει με συρραφή ιδεών και στιλ, προσπαθώντας να βρει τη δική της κινηματογραφική ψυχή. Παρά τις σπίθες έμπνευσης σε ερμηνείες, ενδυματολογία και μουσική, η ταινία χαρακτηρίζεται από ζορισμένες σινεφίλ αναφορές, οπτικές κοινοτοπίες και αφελή σχόλια, φτάνοντας σε ένα γκροτέσκο σινε-παραλήρημα.

Η μεταφορά της «Νύφης Βάφτης» του Λόρκα από την Πάουλα Ορτίθ αποτελεί ένα τολμηρό και οπτικά συναρπαστικό έργο ποιητικού σινεμά. Αξιοποιώντας το λιτό, ανηλέητο τοπίο της ερήμου των Μονέγρος, η ταινία καταφέρνει να μεταφράσει την μοιραία ένταση του υλικού προέλευσης σε μια φλογερή κινηματογραφική εμπειρία. Η Ίνμα Κουέστα προσφέρει μια ερμηνεία απεγνωσμένου πάθους, αποτελώντας την άγκυρα του τραγικού ερωτικού τριγώνου. Ωστόσο, η προσήλωση της ταινίας στην θεατρική υφοποίηση οδηγεί ενίοτε σε μια συναισθηματική απόσταση· ο ιδιαίτερα τυποποιημένος διάλογος και ο σκόπιμος, αργός ρυθμός θυσιάζουν κατά καιρούς την σπλαχνική αμεσότητα για την αισθητική μεγαλοπρέπεια. Ενώ η φωτογραφία είναι εκπληκτικά ατμοσφαιρική, η αφηγηματική δυναμική εξασθενεί στο μεσαίο πράξη, κάνοντας την τελική, αναπόφευκτη τραγωδία να μοιάζει περισσότερο προδιαγεγραμμένη παρά κερδισμένη. Στέκεται ως μια ισχυρή, αν και ελαφρώς υπερβολικά σχηματική, αρτ-χάουζ τραγωδία.