Once Upon a Time in Venice (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το 'Once Upon a Time in Venice' είναι ένα μετα-ταραντινικό νεο-νουάρ που χαρακτηρίζεται από άτσαλη πλοκή και φτηνό, ξεπερασμένο χιούμορ. Οι τηλεοπτικοί σεναριογράφοι της, οι οποίοι συναντούν ξανά τον Μπρους Γουίλις, επαναλαμβάνουν ένα γνώριμο μοτίβο που παραπέμπει σε παλιότερες, απογοητευτικές αστυνομικές χαζο-περιπέτειες.

Το "Once Upon a Time in Venice" επιχειρεί να παρουσιάσει μια ηλιόλουστη, νεο-νουάρ κωμωδία δράσης, αλλά τελικά βυθίζεται υπό το βάρος ενός άνευρου σεναρίου και μιας χλιαρής σκηνοθεσίας. Ο Μπρους Γουίλις επαναπαύεται στη γνώριμη, κουρασμένη από τον κόσμο περσόνα του ως ιδιωτικός ντετέκτιβ που διασχίζει τις εκκεντρικότητες της Venice Beach, όμως η ταινία δεν καταφέρνει ποτέ να ενοποιηθεί σε ένα συνεκτικό όραμα. Η στιλιστική φιλοδοξία είναι χαμηλής ποιότητας, βασιζόμενη κατά κύριο λόγο σε κουρασμένα αφηγηματικά κλισέ και ασταθείς τονικές μετατοπίσεις, αιωρούμενη αδέξια μεταξύ σλάπστικ βίας και επιβεβλημένων δραματικών στιγμών. Ενώ η αισθητική πλαισίωση της Καλιφορνέζικης τοποθεσίας προσφέρει σύντομες, ζωηρές στιγμές, η αφήγηση παραπαίει άσκοπα, αποτυγχάνοντας να αξιοποιήσει τις σημαντικές κωμικές ικανότητες του δευτερεύοντος καστ, ιδίως του Τζέισον Μομόα και του Τζον Γκούντμαν. Η ταινία λειτουργεί απλώς ως αναλώσιμη, χαμηλού ρίσκου ψυχαγωγία, στερούμενη την ευστροφία ή την εξυπνάδα που απαιτείται για να σταθεί δίπλα σε καλύτερες αστυνομικές περιπέτειες, καταλήγοντας σε μια βαθιά ξεχάσιμη άσκηση του είδους.