Final Portrait (2017)

Η ταινία 'Final Portrait' του Stanley Tucci διακρίνεται κυρίως ως μια αριστουργηματική επίδειξη υποκριτικής και ατμόσφαιρας, μεταφέροντας στην οθόνη την εξαντλητική, εμμονική φύση της καλλιτεχνικής δημιουργίας. Ο Geoffrey Rush αποδίδει μια μεγαλοπρεπή, εκρηκτική ερμηνεία του Alberto Giacometti, σταθεροποιώντας το κλειστοφοβικό σκηνικό της ταινίας – το ακατάστατο παρισινό ατελιέ – με μανιώδη ενέργεια και οξυδερκές χιούμορ. Ενώ η ταινία υπερέχει στον σχολαστικό σχεδιασμό της εποχής και στους πολυεπίπεδους, κυκλικούς διαλόγους, η αφοσίωσή της στην απεικόνιση της βασανιστικής βραδύτητας της δημιουργικής διαδικασίας τελικά εμποδίζει την κινηματογραφική της ορμή. Η αφήγηση συχνά μοιάζει επαναλαμβανόμενη, συγχέοντας τη στασιμότητα με τη βαθιά παρατήρηση, απαιτώντας σημαντική υπομονή από τον θεατή. Λειτουργεί καλύτερα ως μια εξειδικευμένη, διάλογο-πλούσια μελέτη χαρακτήρα, η οποία είναι πνευματικά ελκυστική, αλλά δραματικά κάπως αδρανής, απευθυνόμενη κυρίως σε όσους ήδη ενδιαφέρονται για την ψυχολογία του σύγχρονου καλλιτέχνη.