Night on Earth (1991)

Το επεισοδιακό αστικό πορτρέτο του Τζιμ Τζάρμους, *Νύχτα στη Γη*, διακρίνεται ως μελέτη παροδικών ανθρώπινων συνδέσεων, αξιοποιώντας τον οριακό χώρο του ταξί σε πέντε παγκόσμιες πόλεις. Η ταινία είναι στιλιστικά συνεκτική, βασιζόμενη στην εκφραστική, χαμηλού φωτισμού κινηματογράφηση του Ρόμπι Μίλερ και στο χαρακτηριστικό υπνωτικό χιούμορ του Τζάρμους. Ωστόσο, η ανθολογική δομή αποδίδει εξαιρετικά μεταβλητά αποτελέσματα. Η κινητική ενέργεια του επεισοδίου του Λος Άντζελες (Ράιντερ/Ρόουλαντς) και η υπαρξιακή μελαγχολία του Ελσίνκι έρχονται σε έντονη αντίθεση με το ευρύτερο, συχνά ενοχλητικό σλάπστικ του κεφαλαίου της Ρώμης, το οποίο κλίνει προς την καρικατούρα. Παρόλο που η ταινία εξερευνά επιτυχώς θέματα απομόνωσης και απροσδόκητης οικειότητας, η σκόπιμη έλλειψη αφηγηματικής ώθησης και η εξάρτησή της από μερικές φορές αδύναμες βινιέτες εμποδίζουν την επίτευξη σταθερής αριστείας, αφήνοντάς την μια συναρπαστική, αν και άνιση, συλλογή νυχτερινών κομματιών διάθεσης.