It's Only the End of the World (2016)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "It's Only the End of the World" του Ξαβιέ Ντολάν, παρά τα σημαντικά του βραβεία, απογοητεύει ως ένα θεατρικά στημένο και αδιέξοδα φλύαρο ψυχόδραμα δωματίου. Κρίνεται ως μια αυτάρεσκη επίδειξη που σπαταλά το ταλέντο του σκηνοθέτη, παρά την αναγνωρισμένη αρτιότητα του μοντάζ και την ερμηνεία του πρωταγωνιστή.

Η κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Jean-Luc Lagarce από τον Xavier Dolan αποτελεί μια πνιγηρή, υπερ-στυλιζαρισμένη διερεύνηση της βαθιάς οικογενειακής τοξικότητας και της αδυναμίας επικοινωνίας. Η ταινία επιτυγχάνει μια ανελέητη συναισθηματική ένταση μέσω της θεατρικής σκηνοθεσίας και της χαρακτηριστικής αισθητικής του Dolan, η οποία περιλαμβάνει ακραία κοντινά πλάνα που παγιδεύουν τον θεατή στον ασταθή ψυχολογικό χώρο των χαρακτήρων. Το σύνολο του καστ, με ιδιαίτερη μνεία στην εκρηκτική ερμηνεία του Vincent Cassel και την εύθραυστη εσωτερίκευση του Gaspard Ulliel, προσφέρει ωμές, δυνατές απεικονίσεις ανείπωτου πόνου. Ωστόσο, ο σκόπιμα αργός ρυθμός της ταινίας και οι συνεχείς, εκνευριστικές λεκτικές αντιπαραθέσεις καθιστούν συχνά την εμπειρία απογοητευτικά θεατρική παρά γνήσια συγκινητική. Παρόλο που είναι οπτικά εντυπωσιακή και έχει λάβει κριτική αναγνώριση για την αλύγιστη έντασή της, η πνιγηρή ατμόσφαιρα και η σχεδόν ολοκληρωτική αδυναμία των χαρακτήρων να επικοινωνήσουν την καθιστούν μια δύσκολη, αποξενωτική εμπειρία που συχνά θυσιάζει την αφηγηματική ροή για χάρη της στυλιζαρισμένης σύγκρουσης.