Mektoub, My Love: Canto Uno

Mektoub, My Love: Canto Uno (2018)

✦ MovieFy AI

"Χαλαρή και παρατηρητική κινηματογραφική απόλαυση"

IMDb:

6.5

Ψήφοι:

4,409

3ω 1λ

Κριτικοί κινηματογράφου

7.7

AI Ανάλυση Ειδών

Δράμα

50%

Ρομαντική

25%

Ενηλικίωσης

20%

Slice-of-Life

5%

Καλοκαίρι, 1994: Ένας νεαρός σεναριογράφος, ο Αμίν, μετά από ένα χρόνο διαμονής του στο Παρίσι, επιστρέφει στη γενέτειρά του, μια παραλιακή πόλη της Γαλλίας, για να δει συγγενείς και φίλους. Εκεί παρέα με τον ξάδερφό του, τον Τόνι και την παιδική του φίλη Οφελί, ο Αμίν περνάει τον χρόνο του μεταξύ του τυνησιακού εστιατορίου των γονιών του, των διαφόρων μπαρ και βέβαια της παραλίας. Κι ενώ ο Αμίν, αρχικά, μένει παρατηρητής της νεανικής, καλοκαιρινής, ανεμελιάς, όταν έρχεται η ώρα να ερωτευτεί, μονάχα το πεπρωμένο μπορεί να καθορίσει την πορεία της ζωής του, καθώς οι πειρασμοί είναι πολλοί…

🤖 AI Film Analyst Insight

"Το *Canto Uno* του Κεσιςέ, μια ταινία που συναρπάζει οπτικά αλλά απογοητεύει αφηγηματικά, μας βυθίζει στην ηλιόλουστη, νωχελική ατμόσφαιρα της νεανικής επιθυμίας στο Σετ. Η ταινία διαπρέπει στην αριστοτεχνική, νατουραλιστική κινηματογράφησή της, αποτυπώνοντας τις υφές του φωτός, του δέρματος και της μεσογειακής αύρας με εκπληκτική ακρίβεια. Λειτουργεί λιγότερο ως παραδοσιακή αφήγηση και περισσότερο ως ένα εκτεταμένο, παρατηρητικό ποίημα που υμνεί την υλική ύπαρξη και τα τελετουργικά της καλοκαιρινής ξεγνοιασιάς. Ωστόσο, αυτή η αισθητική αφοσίωση μεταπίπτει ταχύτατα σε αυτοϊκανοποίηση. Η υπερβολική διάρκεια και η σκόπιμη έλλειψη προώθησης δοκιμάζουν την υπομονή του θεατή, ενώ το ανελέητο, αντικειμενοποιητικό βλέμμα του σκηνοθέτη πάνω στο γυναικείο σώμα γίνεται κριτικά άβολο, επισκιάζοντας τα γνήσια θεματικά ενδιαφέροντα της ταινίας, όπως η μοίρα και ο νεογέννητος ρομαντισμός. Πρόκειται για ένα έργο αναμφισβήτητης οπτικής ιδιοφυΐας, που όμως υπονομεύεται από σοβαρή δομική απειθαρχία."

✍️ Κριτικές

Athinorama.gr

8

ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΗΤΣΗΣ

"Στα πρώτα πλάνα της ταινίας, και υπό τους ήχους του Μότσαρτ, ο νεαρός Αμίν ποδηλατεί ένα αυγουστιάτικο πρωινό στους δρόμους της Σετ, μιας κωμόπολης κοντά στο Μονπελιέ. Ένα απόσπασμα από το κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο κι ένα από το Κοράνι, τα οποία συνδέουν το Θεό με το φως (το οποίο λούζει τον πρωταγωνιστή), μας ανοίγουν το δρόμο προς τον εσωτερικό κόσμο της έκτης ταινίας του Αμπντελατίφ Κεσίς,πρώτο μέρος ενός φιλόδοξου κινηματογραφικού δίπτυχου (το «Canto Due» ή «Intermezzo» είναι ήδη στο post production). Ο Γαλλοτυνήσιος σκηνοθέτης («Κους Κους με Φρέσκο Ψάρι», «Μαύρη Αφροδίτη», «Η Ζωή της Αντέλ») παίρνει έμπνευση από το μυθιστόρημα «La blessure, la vraie» του Φρανσουά Μπεγκοντό, σεναριογράφου κα..."

Διαβάστε περισσότερα