Dracula (1979)

Η εκδοχή του John Badham του κλασικού μύθου του βαμπίρ, από το 1979, δεν είναι τόσο μια ταινία τρόμου όσο ένα σκοτεινά ρομαντικό γοτθικό μελόδραμα, βαθιά επηρεασμένο από την προέλευσή του από το Μπρόντγουεϊ. Ο Frank Langella προσφέρει μια μαγευτική, βαθιά σαγηνευτική ερμηνεία του Κόμη, αντικαθιστώντας την παραδοσιακή απειλή με βυρωνική γοητεία και τονίζοντας θέματα απαγορευμένου πόθου. Η κύρια δύναμη της ταινίας έγκειται στην πλούσια οπτική της αισθητική, αξιοποιώντας την εντυπωσιακή, μπλε χροιά της κινηματογράφησης του Gilbert Taylor και τη μεγαλειώδη, εκτεταμένη μουσική του John Williams για να δημιουργήσουν μια ατμόσφαιρα μελαγχολικής μεγαλοπρέπειας. Ωστόσο, οι θεατρικές ρίζες συχνά περιορίζουν τον κινηματογραφικό της αντίκτυπο, με αποτέλεσμα έναν ρυθμό που μοιάζει υπερβολικά προμελετημένος και περιστασιακά στατικός. Ενώ η καλλιτεχνική διεύθυνση είναι άψογη, αναδύονται στοιχεία δραματικής αδράνειας και ασυνέπειες, ιδίως στην κάπως αποστασιοποιημένη απεικόνιση του Van Helsing από τον Laurence Olivier. Παραμένει μια πανέμορφα στιλιζαρισμένη, αν και τελικά δραματικά αδρανής, προσθήκη στο κανόνι του Δράκουλα.