Julieta (2016)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η «Julieta» σηματοδοτεί την επιστροφή του Πέδρο Αλμοδόβαρ στα αγαπημένα του δραματικά θέματα και στους τραυματισμένους γυναικείους χαρακτήρες, με απαράμιλλη σκηνοθετική μαεστρία. Η ταινία, μια κομψή διασκευή ιστοριών της Άλις Μονρό, επαινείται για το πώς αναδεικνύει τις μικρές και μεγάλες, καθημερινές τραγωδίες των γυναικών.

Στη "Julieta", ο Αλμοδόβαρ μάς παρουσιάζει μια πιο συγκρατημένη, φθινοπωρινή πλευρά του, διοχετεύοντας το πνεύμα του κλασικού μελόδραματος μέσα από τον αναγνωρίσιμο, ζωηρό φακό του. Η ταινία είναι οπτικά σχολαστική, χρησιμοποιώντας εντυπωσιακά πρωτογενή χρώματα και μια άψογη σκηνογραφία για να τονίσει την συναισθηματική κλειστοφοβία που βιώνει η ομώνυμη ηρωίδα, την οποία ενσαρκώνουν εξαιρετικά η Έμμα Σουάρεζ και η Αντριάνα Ουγκάρτε. Παρότι ο σκηνοθέτης εξερευνά αριστοτεχνικά θέματα μητρικής ενοχής, πεπρωμένου και βαθιάς εγκατάλειψης, η διασκευή του υλικού της Άλις Μάνρο οδηγεί μερικές φορές σε μια αφήγηση που μοιάζει υπερβολικά σχηματική. Η προσφυγή σε φωνή εκτός οθόνης (voiceover) και μια τμηματική αφήγηση, αν και κομψές, απομακρύνουν κατά στιγμές τον θεατή από τον ωμό, ενστικτώδη πόνο που είναι εγγενής στην ιστορία, εμποδίζοντας την ταινία να φτάσει στα αυθόρμητα συναισθηματικά ύψη των αδιαμφισβήτητων αριστουργημάτων του. Παραμένει μια γυαλισμένη, συναρπαστική μελέτη της θλίψης, αν και ελαφρώς ψυχρότερη εξαιτίας του διανοητικού ελέγχου.