Mary Shelley (2017)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Mary Shelley" είναι μια αξιοπρεπής βιογραφία εποχής που εστιάζει στη γυναικεία χειραφέτηση. Αναδεικνύει την πολυτάραχη ζωή της συγγραφέως και τη σχέση της με τον Πέρσι Σέλεϊ ως κεντρικό άξονα της συναισθηματικής και λογοτεχνικής ενηλικίωσής της.

Η ταινία *Mary Shelley* της Haifaa Al-Mansour είναι ένα καλοφτιαγμένο, συμβατικό δραματικό εποχής που συχνά δίνει προτεραιότητα στην αισθητική ευλάβεια έναντι της σπλαχνικής βιογραφικής εμβάθυνσης. Η Elle Fanning προσφέρει μια ευαίσθητη ερμηνεία της ομώνυμης συγγραφέως, η οποία έρχεται αντιμέτωπη με τους κοινωνικούς περιορισμούς και την πνευματική υποτίμηση, τονίζοντας εύστοχα τον αγώνα για τη γυναικεία συγγραφική φωνή στην Ρομαντική περίοδο. Ωστόσο, το φιλμ πάσχει συχνά από δραματική αδράνεια, καθιστώντας τη συνταρακτική σχέση με τον Percy Bysshe Shelley (Douglas Booth) εκπληκτικά πεζή και στερούμενη την απαραίτητη πνευματική φλόγα. Ενώ η φωτογραφία είναι πλούσια και η καλλιτεχνική διεύθυνση σχολαστική, η αφήγηση μοιάζει περιορισμένη από τις συμβάσεις των βιογραφικών ταινιών. Ακολουθεί πιστά τα γεγονότα που οδήγησαν στη δημιουργία του *Φρανκενστάιν*, αλλά σπάνια αποτυπώνει τον φιλοσοφικό τρόμο ή το επαναστατικό πνεύμα που είναι έμφυτο στο έργο της Mary, με αποτέλεσμα μια εμπειρία που, αν και άρτια, παραμένει τελικά συγκρατημένη και δραματικά ατελής.