The Sign of Four (1987)

Η διασκευή του περίπλοκου μυθιστορήματος του Ντόιλ από τον Πίτερ Χάμοντ στηρίζεται στην ηλεκτρισμένη, οριστική ερμηνεία του Τζέρεμι Μπρετ ως Χολμς, αποτυπώνοντας την μανιώδη ευφυΐα του ντετέκτιβ και την εσωτερική του πάλη με τον εθισμό. Η ταινία διαπρέπει στην παραγωγή μιας πυκνής, ατμοσφαιρικής απεικόνισης, αξιοποιώντας τη σχολαστική σχεδίαση της εποχής που αναβαθμίζει την παραγωγή πέρα από τα συνηθισμένα τηλεοπτικά δρώμενα. Ωστόσο, η αφηγηματική δομή, πιστή στην εκτεταμένη πλοκή του μυθιστορήματος που αφορά την αποικιακή αδικία, οδηγεί σε σημαντική επιβράδυνση του ρυθμού στο δεύτερο μέρος, αντικαθιστώντας τη δυναμική με μακροσκελή έκθεση. Παρόλο που οι δυναμικές των χαρακτήρων μεταξύ Χολμς και Γουάτσον (Χάρντγουικ) είναι εξαιρετικές, η οπτική εκτέλεση μοιάζει περιστασιακά περιορισμένη από τον τηλεοπτικό προϋπολογισμό, ιδιαίτερα κατά την κλιμακούμενη σεκάνς της καταδίωξης. Παραμένει ορόσημο στις λογοτεχνικές διασκευές, αλλά η εγγενώς θεατρική του σκηνοθεσία εμποδίζει την επίτευξη αληθινής κινηματογραφικής ρευστότητας ή μεγάλης κλίμακας.