Brain Donors (1992)

Η ταινία *Brain Donors* του Ντένις Ντούγκαν αποτελεί πρωτίστως μια επίπονη, αν και όχι πάντα αποτυχημένη, προσπάθεια αναβίωσης του αναρχικού πνεύματος των Αδελφών Μαρξ, αντλώντας, μάλιστα, δομικά στοιχεία από το *A Night at the Opera*. Το βασικότερο προσόν της ταινίας είναι η μανιακή, αφοσιωμένη ερμηνεία του Τζον Τουρτούρο, ο οποίος ενσαρκώνει τον Γκράουτσο Μαρξ, εκτοξεύοντας καταιγιστικές προσβολές και σωματική παραδοξότητα με αξιοθαύμαστη αφοσίωση. Εντούτοις, η παράγωγη φύση της ταινίας υπονομεύει συνεχώς το δικό της κωμικό δυναμικό· η σκηνοθεσία είναι απλώς τεχνική, αποτυγχάνοντας να αναδείξει την κραυγαλέα σλάπστικ κωμωδία σε γνήσια κινηματογραφική τέχνη. Παρόλο που ο ρυθμός είναι πυρετώδης – μια αναγκαία ιδιότητα για αυτό το ύφος – το μεγαλύτερο μέρος του χιούμορ βασίζεται σε εξαντλημένα οπτικά αστεία και αδυνατεί να συλλάβει την ευφυΐα ή την εκλεπτυσμένη χρονική τοποθέτηση του υλικού πηγής. Παραμένει ένα αγχωμένο, αναλώσιμο κομμάτι νοσταλγικής παστίνου, ευχάριστο κυρίως για την καθαρή του ενέργεια και την θεατρική εγκατάλειψη του Τουρτούρο.