Steve Jobs (2015)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "Steve Jobs" ξεχωρίζει για τις δυνατές ερμηνείες των Μάικλ Φασμπέντερ και Κέιτ Γουίνσλετ, οι οποίες βραβεύτηκαν και προτάθηκαν για Όσκαρ. Ωστόσο, παρότι φιλόδοξη, κρίνεται ως δραματικά ρηχή και κατά βάθος αγιογραφική, χωρίς να ανακαλύπτει σε βάθος τον άνθρωπο πίσω από το μύθο.

Το «Steve Jobs» του Danny Boyle απέχει πολύ από ένα συμβατικό βιογραφικό δράμα, λειτουργώντας περισσότερο ως μια τρικλιδοποιημένη, οπερατική αναμέτρηση, βασισμένη εξ ολοκλήρου στον ηλεκτρισμένο, πυκνό διάλογο του Aaron Sorkin. Η ταινία περιορίζει με ιδιοφυή τρόπο την εστίασή της σε τρεις κομβικές παρουσιάσεις προϊόντων, χρησιμοποιώντας το παρασκηνιακό χάος ως καμίνι για έντονες προσωπικές και επαγγελματικές προδοσίες. Ο Fassbender προσφέρει μια παγωμένη, μαγνητική ερμηνεία, αποτυπώνοντας την αδίστακτη ιδιοφυΐα του Jobs χωρίς να επιζητά συμπάθεια. Παρόλο που οι αστραπιαίοι «Sorkinisms» προσφέρουν αναμφισβήτητη θεατρική ενέργεια και δομική ακρίβεια, ο αδιάκοπος, σχεδόν εξαντλητικός ρυθμός και η εξάρτηση από τη δομή του «περπατώ-και-μιλώ» δοκιμάζουν περιστασιακά την κινηματογραφική αξιοπιστία, διακινδυνεύοντας να θυμίζει περισσότερο ένα στιλιζαρισμένο φιλμαρισμένο θεατρικό έργο παρά αμιγές σινεμά. Ωστόσο, ως μελέτη της διαβρωτικής φιλοδοξίας και της περίπλοκης πατρότητας, η ταινία επιτυγχάνει μια συναρπαστική, σφιχτή ένταση που σπάνια συναντάται στο είδος.