Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1941)

Η κινηματογραφική μεταφορά του κλασικού έργου του Στίβενσον από τον Βίκτορ Φλέμινγκ το 1941, υποφέρει ουσιαστικά από την γυαλιστερή αισθητική της MGM, η οποία αμβλύνει την απαραίτητη γοτθική φρίκη και την ψυχολογική ένταση. Ο Σπένσερ Τρέισι, παρότι χαρισματικός ηθοποιός, προσεγγίζει τον Χάιντ με μια λεπτεπίλεπτη αλλά τελικά απογοητευτική μεταμόρφωση, βασιζόμενος περισσότερο σε ανεπαίσθητες αλλαγές στη συμπεριφορά παρά σε ενστικτώδη τερατωδία. Η ταινία διακρίνεται για την υψηλού επιπέδου παραγωγή της και την συναρπαστική δραματική αγωνία που προσφέρουν η Ίνγκριντ Μπέργκμαν και η Λάνα Τέρνερ, οι οποίες εμποτίζουν με το απαραίτητο συναισθηματικό βάρος τις ηθικές διχογνωμίες. Ωστόσο, η αφήγηση συχνά μοιάζει υπερβολικά ηθικοκεντρική και μεθοδική, αποτυγχάνοντας να επιτύχει τη σοκαριστική διττότητα ή τον εξπρεσιονιστικό τρόμο που εντοπίζεται σε προηγούμενες ερμηνείες. Παραμένει μια τεχνικά άρτια παραγωγή στούντιο, αλλά δραματικά μειωμένη στις προσπάθειές της να αποδώσει αληθινό τρόμο.