The Producers (1968)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Μελ Μπρουκς θεωρείται μια πρωτότυπη, πανέξυπνη και ξεκαρδιστική σάτιρα που καθιέρωσε τον σκηνοθέτη. Με ευρηματικά γκαγκ και κοφτερές ατάκες, βραβεύτηκε δικαίως με Όσκαρ πρωτότυπου σεναρίου, προσφέροντας μια ευφυή αντιστροφή στον κόσμο του Μπρόντγουεϊ.

Η πρώτη σκηνοθετική απόπειρα του Mel Brooks αποτελεί ορόσημο για την σκοτεινή, αναρχική κωμωδία, οπλίζοντας επιτυχώς την αθυροφάνεια σε υψηλή σάτιρα για την απληστία και την καλλιτεχνική εκμετάλλευση. Ο Zero Mostel προσφέρει μια ερμηνεία που ορίζει την καριέρα του ως ο απελπισμένος Max Bialystock, ιδανικά αντιστοιχισμένος με την νευρωτική ένταση του Gene Wilder, η οποία του χάρισε υποψηφιότητα για Όσκαρ. Η ευφυΐα της ταινίας κρύβεται στο κεντρικό, ευρηματικό της τρικ, το «Springtime for Hitler», το οποίο παραμένει τολμηρά αστείο πενήντα χρόνια μετά, χάρη στην ατρόμητη ανατροπή που επιφέρει. Ωστόσο, υπό το πρίσμα της σύγχρονης ματιάς, οι περιορισμένες κινηματογραφικές της παραγωγικές ρίζες είναι πλέον εμφανείς· το οπτικό στυλ είναι συχνά ξενιστικό ως προς τη λειτουργικότητά του και δεσμευμένο από τη σκηνική του προέλευση, ενώ ο ρυθμός, ιδίως κατά την εκτενή αρχική παρουσίαση, μοιάζει ασταθής. Παρόλο που οι τεχνικοί της περιορισμοί αφαιρούν ελαφρώς από τη συνολική κινηματογραφική της στίλβη, η αδιάκοπη ενέργειά της και η ανατρεπτική της εξυπνάδα εδραιώνουν τη θέση της ως μία από τις πιο επιδραστικές αμερικανικές κωμωδίες.