The Trial (1962)

Η μεταφορά του λαβυρινθώδους εφιάλτη του Κάφκα από τον Γουέλς αποτελεί κινηματογραφικό θαύμα εξπρεσιονισμού και παράνοιας. Αξιοποιώντας μνημειώδη, καταπιεστική αρχιτεκτονική και λιτή φωτιστική αντίθεση (chiaroscuro), η ταινία αποτυπώνει την ανατριχιαστική παραδοξότητα της αδικαιολόγητης δίωξης του Γιόζεφ Κ. Ο Άντονι Πέρκινς προσφέρει μια αψεγάδιαστη ερμηνεία νευρικής αποξένωσης, καθοδηγούμενος αριστοτεχνικά μέσα από έναν κόσμο που ορίζεται από τη γραφειοκρατική κακοβουλία και τη σεξουαλική απόσπαση της προσοχής. Ωστόσο, η ταινία ενίοτε υποκύπτει στις θεατρικές υπερβολές του Γουέλς, όπου η οπτική δεξιοτεχνία επισκιάζει την αφηγηματική συνοχή, καθιστώντας συχνά την εμπειρία υπερβολικά διδακτική. Παρόλο που η ανησυχητική, ονειρική ποιότητα διατηρείται σχολαστικά, ο ρυθμός είναι εσκεμμένα απογοητευτικός, και η απόφαση του Γουέλς να επιβάλει ένα οριστικό, εκρηκτικό τέλος στο ημιτελές έργο του Κάφκα μοιάζει ταυτόχρονα τολμηρή και κάπως αταίριαστη, παράγοντας μια ταινία που είναι λαμπρή αλλά άνισα ισορροπημένη.