Zabriskie Point (1970)

Οι Έλληνες κριτικοί εστιάζουν στην οπτική αφήγηση, το κοινωνικοπολιτικό σχόλιο και τη μουσική επένδυση της ταινίας. Η ταινία γνώρισε αρχικά διχασμένη υποδοχή, όμως πλέον αναγνωρίζεται η καλλιτεχνική της αξία, παρά τις επιφυλάξεις για το σενάριο και τις ερμηνείες. Μέσος όρος: 7.5/10 από 1 κριτική.

Η φιλόδοξη προσπάθεια του Αντονιόνι να αιχμαλωτίσει το πνεύμα της αμερικανικής αντικουλτούρας αποτελεί ένα οπτικά εντυπωσιακό, αλλά δραματικά αδρανές, κινηματογραφικό απολίθωμα. Η ταινία ξεχωρίζει χάρη στην αριστοτεχνική αξιοποίηση του ακατοίκητου τοπίου της Κοιλάδας του Θανάτου, το οποίο λειτουργεί ως εύγλωττη μεταφορά για την πολιτική και συναισθηματική στειρότητα, κορυφώνοντας με το εμβληματικό, αντικαταναλωτικό μοντάζ έκρηξης. Ωστόσο, το *Zabriskie Point* υπονομεύεται κριτικά από την κατακερματισμένη αφηγηματική του δομή και τις βαθιά ερασιτεχνικές ερμηνείες των μη επαγγελματιών πρωταγωνιστών του, Μαρκ Φρέτσετ και Ντάρια Χάλπριν, οι οποίοι αποτυγχάνουν να εδραιώσουν το θεματικό βάρος της νεανικής απογοήτευσης. Παρότι στυλιστικά τολμηρή και διαθέτοντας ένα αξέχαστο soundtrack, η ταινία μοιάζει συχνά με διδακτική παρατήρηση από εξωτερικό παρατηρητή, με αποτέλεσμα ένα έργο που εκτιμάται περισσότερο για τα αισθητικά του στοιχεία και το ιστορικό του πλαίσιο παρά για την αφηγηματική του συνοχή.