Ocean's Thirteen (2007)

Το "Ocean's Thirteen" καταφέρνει να ανακτήσει με επιτυχία τη στυλάτη, αβίαστη χημεία που χαρακτήριζε την εναρκτήρια ταινία της σειράς, εγκαταλείποντας σε μεγάλο βαθμό την αυτοεστιασμένη ευρωπαϊκή παράκαμψη της δεύτερης συνέχειας. Ο Σόντεμπεργκ παραδίδει μια υπερ-ικανή, οπτικά άρτια παραγωγή, αξιοποιώντας στο έπακρο το εκτενές καστ, και ειδικότερα φέρνοντας το στυγνό εναντίον του επιβλητικού Γουίλι Μπανκ του Αλ Πατσίνο. Ενώ η εκτέλεση είναι άψογη – το μοντάζ αιχμηρό και η κινηματογράφηση γυαλισμένη – η ταινία υποφέρει από εγγενή προβλεψιμότητα. Πρόκειται για μια αριστουργηματική άσκηση σε φορμαλιστική ψυχαγωγία, που περιγράφει σχολαστικά τους μηχανισμούς της ληστείας με ικανοποιητική μηχανική ακρίβεια. Ωστόσο, αυτή η αφοσίωση στη δομή περιορίζει τελικά τις φιλοδοξίες της, εμποδίζοντάς την να επιτύχει την αβίαστη ψυχραιμία ή την κινηματογραφική καινοτομία του πρωτότυπου. Παραμένει κινηματογράφος υψηλής ποιότητας εγκλήματος, που δίνει προτεραιότητα στο γυαλισμένο θέαμα έναντι του γνήσιου δραματικού βάθους.