Deepwater Horizon (2016)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το «Deepwater Horizon» είναι μια δυναμική περιπέτεια καταστροφής, που παρότι βασίζεται σε παλιομοδίτικα διδάγματα, επιχειρεί να συνδυάσει ρεαλιστικές εικόνες με μελοδραματικά συναισθήματα. Ο σκηνοθέτης Πίτερ Μπεργκ επιμένει στις θεματικές του εμμονές, προσφέροντας μια ταινία με σύγχρονη αύρα.

Το *Deepwater Horizon* του Πίτερ Μπεργκ αποτελεί μια τεχνικά άρτια, δυναμική απεικόνιση μιας βιομηχανικής τραγωδίας, που διακρίνεται κυρίως χάρη στον καθηλωτικό ηχητικό σχεδιασμό και τα εκπληκτικά πρακτικά εφέ, τα οποία αποδίδουν την απόλυτη χαοτική κατάσταση και τον τρόμο της έκρηξης. Η ταινία μετατρέπει τις σύνθετες διαδικαστικές λεπτομέρειες σε αποτελεσματικό, οδυνηρό σασπένς. Ωστόσο, ο δραματικός της αντίκτυπος αμβλύνεται κάπως από τη συμβατική δομή της. Το πρώτο μέρος αγωνίζεται με ατσούμπαλες εκθέσεις, ενώ οι χαρακτήρες, ιδίως ο πρωταγωνιστής του Μαρκ Γουόλμπεργκ, παραμένουν αχνά σκιαγραφημένα αρχέτυπα, καθοδηγούμενα περισσότερο από τη χρησιμότητά τους στην πλοκή παρά από γνήσιο ψυχολογικό βάθος. Παρότι προσφέρει συγκινήσεις υψηλής ενέργειας και ασκεί πειστική κριτική στην εταιρική αμέλεια, η αφήγηση τελικά κλίνει προς τον συναισθηματικό ηρωισμό, εμποδίζοντάς την να επιτύχει τη διαρκή κριτική απήχηση πιο σύνθετων κοινωνικών δραμάτων, και καταλήγει αντ' αυτού σε ένα λαμπρά εκτελεσμένο θέαμα καταστροφής.