Face to Face (1976)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Πρόσωπο με Πρόσωπο" του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν είναι μια βαθιά ψυχολογική ταινία που απεικονίζει πειστικά τον νευρικό κλονισμό μιας ψυχιάτρου. Εξερευνά με ανατριχιαστική ειλικρίνεια υπαρξιακά άγχη, τον φόβο του θανάτου και τη μοναξιά, με τον σκηνοθέτη να κοιτά κατάματα τους δικούς του φόβους.

Το "Face to Face" του Ίνγκμαρ Μπέργκμαν αποτελεί ένα βασανιστικά οικείο πορτρέτο ψυχολογικής κατάρρευσης, με την αναμφισβήτητα μνημειώδη ερμηνεία της Λιβ Ούλμαν να δίνει σάρκα και οστά σε αυτό. Η ταινία εγκαταλείπει την παραδοσιακή εξωτερική σύγκρουση, βυθιζόμενη στην άβυσσο της υπαρξιακής απελπισίας και της απόπειρας αυτοκτονίας της ψυχιάτρου Τζένι Ίνγκμαρσον. Ο Μπέργκμαν χρησιμοποιεί ανελέητα κοντινά πλάνα και απόκοσμες ονειρικές σκηνές – συχνά στα όρια του σουρεαλισμού – για να εκφράσει το εσωτερικό χάος. Παρόλο που η αμείωτη ένταση είναι κινηματογραφικά συναρπαστική και θίγει βαθιά ερωτήματα αυτοεκτίμησης και επαγγελματικής υποκρισίας, ο ρυθμός, προσαρμοσμένος από τηλεοπτικό σίριαλ, σε ορισμένα σημεία μοιάζει να χάνει την ορμή του. Ωστόσο, η ανυποχώρητη ειλικρίνεια σχετικά με την ψυχική υγεία, σε συνδυασμό με την κλινική αλλά παράλληλα υποβλητική φωτογραφία του Σβεν Νίκβιστ, επιβεβαιώνουν τη θέση της ως μια σημαντική, αν και συναισθηματικά εξαντλητική, προσθήκη στο έργο του σκηνοθέτη.