The Kid Stays in the Picture (2002)

Η κινηματογραφική μεταφορά του Μπρετ Μόργκεν στο αυτοβιογραφικό έργο του Ρόμπερτ Έβανς, δεν αποτελεί ένα συμβατικό ντοκιμαντέρ, αλλά μάλλον έναν κινητικό, εξαιρετικά στιλιζαρισμένο κινηματογραφικό μονόλογο. Το ισχυρότερο ατού της ταινίας είναι η χαρακτηριστική, βραχνή αφήγηση του Έβανς, η οποία προσδίδει απαράμιλλη αυθεντικότητα και αυτοσαρκασμό στην καταγραφή της ταραχώδους ανόδου και της επακόλουθης πτώσης του στον "Νέο Χόλιγουντ". Οπτικά, η χρήση κινουμένων αρχειακών φωτογραφιών – με παν, ζουμ και συχνά τρισδιάστατη απόδοση – δημιουργεί μια εντυπωσιακή, αν και κάπως αμείλικτη, αισθητική υπερ-ρεαλιστικής μνήμης. Ενώ αυτή η οπτική ευρηματικότητα αποτυπώνει περίφημα την υπερβολή και την αλαζονεία της εποχής, καθώς και το κολοσσιαίο εγώ του Έβανς, η ταινία υστερεί ελαφρώς από την άνευ κριτικής αποδοχή της υπερβολικής αυτο-μυθοπλασίας του θέματός της. Πρόκειται για μια συναρπαστική, υψηλής ενέργειας άσκηση κινηματογραφικού ναρκισσισμού και νοσταλγίας, αναβαθμισμένη από την τολμηρή στιλιστική αφοσίωση που επηρέασε τη μεταγενέστερη παραγωγή ντοκιμαντέρ.