Glen Campbell: I'll Be Me (2014)

Το ντοκιμαντέρ του Τζέιμς Κιτς επιτυγχάνει πρωτίστως χάρη στην αταλάντευτη οικειότητα που καταγράφει, αποτυπώνοντας την παράδοξη ομορφιά και αγριότητα της τελευταίας περιοδείας του Γκλεν Κάμπελ μετά τη διάγνωση της νόσου Αλτσχάιμερ. Η ταινία αποτελεί μια ισχυρή, συχνά συγκλονιστική εξέταση της απώλειας μνήμης, ενταγμένη στο πλαίσιο του καλλιτεχνικού μεγαλείου, χρησιμοποιώντας εξαιρετικό αρχειακό υλικό που υπενθυμίζει στον θεατή το απαράμιλλο ταλέντο του Κάμπελ. Ενώ η συναισθηματική απήχηση είναι αδιαμφισβήτητη και βαθιά συγκινητική, η κινηματογραφική προσέγγιση κλίνει προς τα συμβατικά μοτίβα του βιογραφικού ντοκιμαντέρ, βασιζόμενη σε μεγάλο βαθμό σε συνεντεύξεις "talking-head" και απλές αποτυπώσεις παραστάσεων, αντί για πρωτοποριακή οπτική γλώσσα. Ωστόσο, η ωμή ευαλωτότητα που εκδηλώνουν η οικογένεια Κάμπελ και ο ίδιος ο σταρ ανυψώνει το υλικό πέρα από την απλή αγιογραφία, προσφέροντας μια ζωτικής σημασίας, επώδυνη ματιά στην ανθρώπινη φθορά. Η αφηγηματική του δύναμη έγκειται στην συναισθηματική του ειλικρίνεια, ακόμα κι αν η τυπική του εκτέλεση είναι ικανή παρά οραματική.