Husbands and Wives (1992)

Οι «Σύζυγοι κι οι Γυναίκες» αποτελούν μια διαβρωτική και δυναμική μελέτη της φθοράς των γάμων, σηματοδοτώντας μια ριζική αισθητική μεταστροφή για τον Γούντι Άλεν. Απαρνούμενος τη χαρακτηριστική του κομψή κινηματογράφηση, ο Άλεν υιοθετεί ζωηρή, ασταθή κινηματογράφηση στο χέρι και επιθετικές κοπές (jump cuts), προσδίδοντας στην ταινία έναν σχεδόν διεισδυτικό ντοκιμαντερίστικο ρεαλισμό, που παραπέμπει στο σινεμά αλήθειας (cinéma vérité). Ενώ αυτή η αισθητική αποτυπώνει αποτελεσματικά την νευρωτική ενέργεια και την πνευματική κλειστοφοβία του μανχάτανικού τους περιβάλλοντος, η οπτική προσέγγιση μπορεί κατά στιγμές να φανεί υπερβολικά έντονη και αυτοσυνείδητη. Η δύναμη της ταινίας έγκειται στην ωμή, άβολη ειλικρίνειά της σχετικά με την απιστία και τη γήρανση, η οποία εδράζεται σε πραγματικά εξαιρετικές, συναισθηματικά εκρηκτικές ερμηνείες – ιδιαίτερα στην υποψήφια για Όσκαρ ερμηνεία της Τζούντι Ντέιβις. Παρόλο που οι χαρακτήρες είναι συχνά εγωκεντρικοί και ενοχλητικοί, η ακατέργαστη ένταση της ταινίας την ανυψώνει πέρα από την τυπική ρομαντική κομεντί-δράμα, εδραιώνοντάς την ως ένα από τα πιο σθεναρά απαισιόδοξα έργα του Άλεν για τις ανθρώπινες σχέσεις.