Little Caesar (1931)

Το *Little Caesar* του Mervyn LeRoy δεν αποτελεί τόσο μια στιλπνή κινηματογραφική εμπειρία, όσο ένα θεμελιώδες κείμενο, το οποίο καθόρισε το αμερικανικό αρχέτυπο του γκάνγκστερ μέσω της εκρηκτικής, αστέρας-δημιουργικής ερμηνείας του Edward G. Robinson ως Rico Bandello. Η σφιχτή ένταση και η αστείρευτη φιλοδοξία του Robinson οδηγούν την αφήγηση, εδραιώνοντας το διαχρονικό θέμα της επιδίωξης διαβρωτικής εξουσίας, η οποία αναπόφευκτα ακολουθείται από μια τραγική πτώση. Ωστόσο, η ταινία υποφέρει σημαντικά από τους τεχνικούς περιορισμούς που ήταν κοινοί στον πρώιμο κινηματογράφο ήχου. Η κινηματογράφηση είναι συχνά στατική, η σκηνοθεσία θεατρική και ο ηχητικός σχεδιασμός πρόχειρος, μειώνοντας την αίσθηση της κινηματογραφικής ροής. Παρόλο που είναι ιστορικά ζωτικής σημασίας και ωφελείται από μια αμείλικτη, ταχύρρυθμη αφηγηματική δομή, η σχηματική πλοκή και το στοιχειώδες οπτικό στυλ την εμποδίζουν να επιτύχει την τεχνική τελειότητα που παρατηρείται σε μεταγενέστερες εισόδους του είδους. Η διαρκής της απήχηση έγκειται αποκλειστικά στην ωμή της ενέργεια και στην αξέχαστη απεικόνιση του διαβρωτικού εγώ από τον Robinson.