The BFG (2016)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Σπίλμπεργκ, βασισμένη σε ένα παραμύθι του Ρόαλντ Νταλ, διασκευάζεται «ντισνεϊκά» από τη σεναριογράφο του «Εξωγήινου» με τη γνωστή δεξιοτεχνία του σκηνοθέτη. Πρόκειται για μια τρυφερή και συναρπαστική ιστορία φιλίας και αποδοχής του Άλλου, που θυμίζει έντονα την ατμόσφαιρα του «Ε.Τ.».

Η κινηματογραφική μεταφορά του αγαπημένου μυθιστορήματος του Ρόαλντ Νταλ από τον Στίβεν Σπίλμπεργκ αποτελεί μια τεχνικά άρτια, αλλά τελικά άνιση προσπάθεια ψηφιακής φαντασίας. Ο Μαρκ Ράιλανς προσφέρει μια βαθιά συγκινητική, βραβευτή με Όσκαρ ερμηνεία στον ομώνυμο γίγαντα, χρησιμοποιώντας την τεχνολογία motion capture για να προσδώσει στον χαρακτήρα αληθινή ζεστασιά και γλωσσική γοητεία (το «gobblefunk»). Ωστόσο, η ταινία συχνά δυσκολεύεται να ισορροπήσει την ήσυχη οικειότητα της κεντρικής σχέσης με τις απαιτήσεις του υπερθεάματος. Ενώ τα οπτικά εφέ είναι εκθαμβωτικά στις αιθέριες σκηνές της Χώρας των Ονείρων, η φωτορεαλιστική CGI συχνά καθιστά τους μεγαλύτερους, ανταγωνιστικούς γίγαντες παραδόξως άβαρους και στερημένους κινηματογραφικής απειλής. Επιπλέον, ο σκόπιμος, συχνά αργός ρυθμός, ιδιαίτερα στην εκτεταμένη εισαγωγή, αποδυναμώνει την αφηγηματική ορμή. Παρόλο που διαθέτει στιγμές γνήσιου Σπιλμπεργκικού θαυμασμού, ο συνολικός τόνος φαντάζει υπερβολικά ασφαλής και συναισθηματικός, λειαίνοντας τις απαραίτητες αιχμές του σκοτεινότερου υλικού του Νταλ.