Rio Lobo (1970)

Η τελευταία σκηνοθετική προσπάθεια του Χάουαρντ Χοκς, το *Rio Lobo*, παρουσιάζεται ως μια ικανή αλλά εμφανώς νωχελική επανάληψη θεμάτων και δομών που τελειοποιήθηκαν στο *Rio Bravo*. Ενώ ο Τζον Γουέιν δίνει σταθερότητα στην ταινία με την αξιόπιστη ερμηνεία του ως ο βετεράνος επαγγελματίας, το έργο υποφέρει σημαντικά από έλλειψη δυναμισμού, ιδίως στην χημεία του δευτερεύοντος καστ, το οποίο μοιάζει αδύναμο σε σύγκριση με προηγούμενες συνεργασίες του Χοκς. Η σκηνοθεσία είναι κλασικά αποτελεσματική, παρουσιάζοντας καθαρή σκηνογραφία και έμφαση στο καθήκον και τη συντροφικότητα, ωστόσο η πλοκή είναι εξόχως δανεισμένη, προσφέροντας ελάχιστα σε ό,τι αφορά αφηγηματικές εκπλήξεις ή στιλιστικές καινοτομίες. Ως αποτέλεσμα, το *Rio Lobo* λειτουργεί λιγότερο ως ένα συναρπαστικό κινηματογραφικό γεγονός και περισσότερο ως ένα τυπικό, αν και υποτονικό, επιστέφασμα μιας θρυλικής καριέρας, επιβεβαιώνοντας ότι ο σκηνοθέτης επαναλάμβανε μια πετυχημένη συνταγή που είχε ξεπεράσει την ημερομηνία λήξης της.