Planes, Trains and Automobiles (1987)

Η είσοδος του John Hughes στην κωμωδία ενηλίκων αναδεικνύει μια αξιοσημείωτη ωριμότητα, εκμεταλλευόμενη την ιδανική κωμική σύγκρουση ανάμεσα στον αυστηρό κυνισμό του Martin και την απέραντη, συχνά αποκαρδιωτική, ζεστασιά του Candy. Η ταινία λειτουργεί άψογα ως μια επεισοδιακή αφήγηση οδικού ταξιδιού, ωστόσο η κινηματογραφική της δύναμη δεν έγκειται στην οπτική καινοτομία – το στυλ είναι χαρακτηριστικό του λειτουργισμού των τέλους της δεκαετίας του '80 – αλλά στην χειρουργική ακρίβεια του σεναρίου, το οποίο ισορροπεί επιδέξια την κλιμακούμενη σιτουασιονική σλάπστικ με βαθιά συναισθηματική ουσία. Ενώ ορισμένες εκτεταμένες σκηνές φυσικής κωμωδίας ενδέχεται να φαντάζουν αισθητικά παρωχημένες, η κεντρική διερεύνηση της μοναξιάς και η αναγκαιότητα της ανθρώπινης σύνδεσης αναβαθμίζουν το υλικό πολύ πέρα από τις συμβατικές επιλογές του είδους. Η χημεία μεταξύ των πρωταγωνιστών είναι απαράμιλλη, διασφαλίζοντας ότι η εύστοχη τελική αποκάλυψη της ταινίας φαντάζει απόλυτα δικαιολογημένη, μεταμορφώνοντας ένα απλό ταξίδι αναποδιών σε μια εκλεπτυσμένη περισυλλογή πάνω στην ανεκτικότητα και την ευαλωτότητα.