The 39 Steps (1935)

Η παρεχόμενη κριτική, η οποία φαίνεται να περιγράφει μια σύγχρονη ιστορία και όχι την κλασική ταινία «Τα 39 Σκαλοπάτια», καταλήγει σε συντριπτικά αρνητική ετυμηγορία. Παρά την αρχικά ενδιαφέρουσα ιδέα ενός κυνικού μυθιστοριογράφου και μιας ειδικού του Χίτσκοκ που εμπλέκονται σε ένα πραγματικό μυστήριο δολοφονίας, η ταινία κρίνεται ως μια αποτυχημένη προσπάθεια να ζωντανέψει τόσο την πλοκή όσο και τη σχέση των χαρακτήρων. Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τους κριτικούς, είναι σε μεγάλο βαθμό αδιάφορο και στερείται του υποσχόμενου ενθουσιασμού.

Το θρίλερ του Άλφρεντ Χίτσκοκ από το 1935 αποτελεί ένα αριστοτεχνικό παράδειγμα κινηματογραφικής οικονομίας και δυναμισμού, θέτοντας τις βάσεις για την «αφήγηση του λανθασμένου άνδρα» που θα σηματοδοτούσε την καριέρα του. Η ταινία διακρίνεται για τον αμείλικτο, σχεδόν λαχανιασμένο ρυθμό της και την αψεγάδιαστη ενσωμάτωση των γυρισμάτων σε φυσικούς χώρους με τα σκηνικά στο στούντιο, ιδιαίτερα κατά την εμβληματική καταδίωξη σε όλη τη Σκωτία. Ο Ρόμπερτ Ντονατ προσφέρει μια ερμηνεία αβίαστης γοητείας, διαχειριζόμενος απίθανες καταστάσεις με πειστική αγωνία. Παρόλο που η πλοκή θυσιάζει κατά καιρούς την εσωτερική λογική χάριν της ακατάσχετης ορμής – ένα συχνό χαρακτηριστικό των πρώιμων θρίλερ – η δυναμική μεταξύ Ντονατ και Μαντλέν Κάρολ, ιδίως όταν είναι χειροδεσμευμένοι, γεννά ισχυρή αγωνία και ευφυείς ατάκες. Η επιρροή της στα είδη κατασκοπείας και καταδίωξης είναι αδιαμφισβήτητη, αναδεικνύοντας την αναπτυσσόμενη δεξιοτεχνία του Χίτσκοκ στην οπτική αφήγηση και τη χειραγώγηση των προσδοκιών του κοινού, εδραιώνοντας τη θέση της ως ένα καινοτόμο έργο, ακόμα κι αν ορισμένες σκηνοθετικές επιλογές μοιάζουν εγγενώς θεατρικές με τα σύγχρονα δεδομένα.