The Conjuring 2 (2016)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "The Conjuring 2" ακολουθεί πιστά τη δοκιμασμένη συνταγή της πρώτης ταινίας. Παρόλο που χρησιμοποιεί πολλά κλισέ του τρόμου, ο σκηνοθέτης Τζέιμς Γουάν καταφέρνει να δημιουργήσει μια αίσθηση στιβαρής απειλής και βαθιάς ανησυχίας, ανεβάζοντας την ταινία πάνω από τον μέσο όρο του είδους.

Ο Τζέιμς Γουάν επιστρέφει με ένα τεχνικά άρτιο, αν και κάπως υπερβολικά μακροσκελές, σίκουελ που επιδιώκει να ισορροπήσει το γνήσιο οικογενειακό δράμα με την έντονη φασματική αντιπαράθεση. Η ταινία διακρίνεται για την στιλιστική της ακρίβεια. Η χαρακτηριστική, ανεμπόδιστη κίνηση της κάμερας του Γουάν χτίζει απτή αγωνία, ιδιαίτερα στην σχολαστική αναδημιουργία της ατμόσφαιρας του Λονδίνου της δεκαετίας του 1970. Η Φάρμιγκα και ο Γουίλσον παραμένουν το συναισθηματικό θεμέλιο, εδραιώνοντας το υπερφυσικό χάος σε μια πιστευτή δυναμική σχέσης, επικεντρωμένη στην πίστη και την αμφιβολία. Ωστόσο, το *The Conjuring 2* υποκύπτει ελαφρώς στον «ιό» των σίκουελ, αραιώνοντας αφηγηματικά την πλοκή του και βασιζόμενο ολοένα και περισσότερο σε περίτεχνα CGI πλάσματα και προβλέψιμες αιφνιδιαστικές τρομάρες, παρά στον αργόστροφο ψυχολογικό τρόμο που χαρακτήριζε το πρωτότυπο. Παρόλο που είναι συναρπαστικό και οπτικά εντυπωσιακό, η στροφή προς το εκκωφαντικό θέαμα διακυβεύει ελαφρώς τη δέσμευσή του στην προσγειωμένη ρεαλιστικότητα.