Rosewood (1997)

Ο Τζον Σίνγκλετον επιχειρεί μια επική ιστορική αναμέτρηση, αντιμετωπίζοντας με σπλαχνική ένταση τη βάναυση σφαγή του Ρόουζγουντ το 1923. Η ταινία είναι αδιαμφισβήτητα σημαντική για να φωτίσει την βαθιά θαμμένη αμερικανική φυλετική βία, ενισχυμένη από τις επιβλητικές, γήινες ερμηνείες των Βινγκ Ραμς και Ντον Τσιντλ. Ωστόσο, η σκηνοθεσία του Σίνγκλετον συχνά υπερβαίνει το μέτρο, παρασυρόμενη σε συμβατικό Χολιγουντιανό ηρωισμό και μελόδραμα, ειδικά μέσω της εισαγωγής του φανταστικού ήρωα-εκδικητή. Αυτή η επιλογή, παρότι προσφέρει μια μορφή κάθαρσης, διακυβεύει την ωμή, ντοκιμαντεριστική δύναμη που η αφήγηση απαιτεί εγγενώς, απλοποιώντας συχνά τις σύνθετες ιστορικές δυναμικές σε καθαρά δράσης καλών εναντίον κακών. Η φωτογραφία είναι ευρύχωρη και αποτελεσματική στην απόδοση της καταπιεστικής ζέστης και της επερχόμενης καταστροφής, αλλά ο ρυθμός της αφήγησης είναι σκόπιμα αργός, έως σημείου νωθρότητας, εμποδίζοντας την ταινία να επιτύχει την παρατεταμένη, συγκλονιστική αριστουργηματική ιδιότητα που η ανατριχιαστική θεματολογία της δικαιολογούσε.