The Mirror Has Two Faces (1996)

Το σκηνοθετικό εγχείρημα της Μπάρμπρα Στρέιζαντ του 1996 είναι μια λαμπερή, συναισθηματικά χειραγωγική ρομαντική κομεντί-δράμα που επιχειρεί να θίξει βαθιά θέματα, όπως η αντίθεση μεταξύ διανοητικής αγάπης και σωματικής επιθυμίας, αλλά τελικά υποκύπτει στα συμβατικά πρότυπα του Χόλιγουντ. Η αρχική ιδέα – δύο ακαδημαϊκοί που συνάπτουν γάμο βασισμένο αποκλειστικά στην πνευματική συμβατότητα – παρουσιάζεται συναρπαστικά μέσω ευφυούς διαλόγου και ισχυρής χημείας μεταξύ της Στρέιζαντ και του Τζεφ Μπρίτζες, δημιουργώντας μια υποσχόμενη φιλοσοφική βάση. Ωστόσο, η αφήγηση χάνει τον βηματισμό της, ακολουθώντας κατά πολύ το μοτίβο του Πυγμαλίωνα και δίνοντας προτεραιότητα σε μια οπτικά συγκρουσιακή αλληλουχία μεταμόρφωσης, η οποία υπονομεύει θεμελιωδώς το κεντρικό μήνυμα περί εσωτερικής αξίας. Η Λορίν Μπακόλ προσδίδει στην ταινία την ουσιώδη, ακατέργαστη αιχμή της με μια ερμηνεία που σηματοδοτεί την κορυφή της καριέρας της, ως η δηλητηριώδης, εμμονική με την εικόνα μητέρα, χαρίζοντας στην ταινία τη σημαντικότερη διάκρισή της. Παρά τη υπερβολική διάρκειά της και την υπερβολικά συναισθηματική της κατάληξη, η ταινία παραμένει ένα όχημα υψηλής ποιότητας για τις σταρ της, αν και θυσιάζει τη θεματική ακεραιότητα για ευρεία εμπορική απήχηση.