The Wiz (1978)

Η κινηματογραφική μεταφορά του Sidney Lumet της αγαπημένης θεατρικής παράστασης αποτελεί ένα μνημείο φιλόδοξου καλλιτεχνικού υπολογισμού που πήγε στραβά. Ενώ οι ενορχηστρώσεις του Quincy Jones είναι συχνά ηλεκτρισμένες και ο Michael Jackson προσφέρει μια μαγνητική, ψυχική ερμηνεία ως ο Σκιάχτρο, η ταινία λυγίζει υπό το βάρος της υπερβολικής διάρκειας των δύο και πλέον ωρών και των τονικά διχαστικών αισθητικών επιλογών. Ο Lumet, γνωστός για τον σκληρό ρεαλισμό του, δυσκολεύεται να ισορροπήσει την αστική αλληγορία με την απαραίτητη φανταστική τρέλα, με αποτέλεσμα μια παραγωγή που συχνά μοιάζει συντριπτική και κραυγαλέα παρά μαγική. Η κεντρική αδυναμία παραμένει η επιλογή μιας ώριμης Diana Ross στον ρόλο της αφελoύς Dorothy, γεγονός που υπονομεύει θεμελιωδώς το θέμα της νεανικής ανακάλυψης. Εν τέλει, το *The Wiz* είναι ένα απλωμένο, ακανόνιστο μουσικό θέαμα – μια συναρπαστική αποτυχία που αναβαθμίζεται από το εμβληματικό soundtrack και τη χορογραφία του, αλλά αμαυρώνεται από την κακή ροή και την σκηνοθετική δυσαρμονία.