The King's Daughter (2022)

Το φαντασμαγορικό υπερθέαμα του Σον Μακναμάρα, που παρέμενε στα συρτάρια για καιρό, θυμίζει λιγότερο κινηματογραφικό γεγονός και περισσότερο κειμήλιο μιας περασμένης εποχής, υποφέροντας αισθητά από την παρατεταμένη ανάπτυξή του. Η ταινία επιχειρεί μια αμήχανη συγχώνευση ίντριγκας της αυλής του 17ου αιώνα με μυθοπλαστική μυθολογία, αλλά η εκτέλεση παραμένει επιφανειακή, υπονομευμένη από ένα αδιάφορο σενάριο που αντικαθιστά το γνήσιο δράμα με αδέξιες πληροφορίες. Ο Πιρς Μπρόσναν αποδίδει μια ερμηνεία αποστασιοποιημένης βασιλικής αδιαφορίας, ενώ στον κεντρικό έρωτα απουσιάζει η απαραίτητη χημεία ή συναισθηματική αγκύρωση. Ενώ η σχεδίαση κοστουμιών προσφέρει περιστασιακή οπτική γοητεία, η συνολική αισθητική αμαυρώνεται από παρωχημένα οπτικά εφέ που αποτυγχάνουν να αποδώσουν το κεντρικό μαγικό στοιχείο – τη γοργόνα – με οποιαδήποτε αίσθηση θαυμασμού ή αξιοπιστίας. Πρόκειται για μια ασύνδετη περιπέτεια που ποτέ δεν βρίσκει αφηγηματική σταθερότητα, καταλήγοντας σε ένα δαπανηρό, αλλά εν τέλει αναλώσιμο, κομμάτι περιόδου φαντασίας.