House of D (2004)

Το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Ντέιβιντ Ντουκόβνι, το *House of D*, είναι ένα ειλικρινές αλλά δομικά συμβατικό δράμα ενηλικίωσης, πνιγμένο σε βαριά, σχεδόν επιβλητική νοσταλγία. Παρόλο που η ταινία ωφελείται σημαντικά από μια αξιοσημείωτα ευαίσθητη ερμηνεία του νεαρού Αντόν Γέλτσιν, η οποία αποτελεί την άγκυρα των αναδρομών στα ’70s, η συνολική εκτέλεση πάσχει από έλλειψη κινηματογραφικής διάκρισης. Η αφήγηση, που πηγαινοέρχεται άκομψα μεταξύ της στοχαστικής οπτικής του ενήλικα και του εφηβικού τραύματος, συχνά καταφεύγει σε προβλέψιμες μελοδραματικές κορυφώσεις και κλισέ οπτικά στοιχεία για να προκαλέσει συναισθηματική απήχηση. Η συγκινητική, αν και κατά στιγμές υπερβολικά σκηνοθετημένη, παρουσία του Ρόμπιν Γουίλιαμς ως του διανοητικά καθυστερημένου Pappass, προσπαθεί να προσδώσει την απαραίτητη ψυχή, ωστόσο η ταινία δυσκολεύεται να υπερβεί την αισθητική ενός τηλεοπτικού φιλμ. Εξερευνά θέματα απώλειας, μνήμης και αντιμετώπισης της ευθύνης, αλλά η σκηνοθεσία τελικά ευνοεί τη συναισθηματική φόρτιση έναντι της γνήσιας θεματικής διερεύνησης, με αποτέλεσμα μια φιλότιμη αλλά τελικά μέτρια κινηματογραφική πρόταση.