The Young Girls of Rochefort (1967)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία του Ζακ Ντεμί αποτελεί μια απολαυστική, πολύχρωμη ωδή στο χολιγουντιανό μιούζικαλ, διατηρώντας το ιδιαίτερο στιλ του σκηνοθέτη. Με τη συμβολή ενός εξαιρετικού καλλιτεχνικού επιτελείου, αλαφραίνει τις κοινωνικοπολιτικές αναφορές, προσθέτοντας χιουμοριστικούς και ανέμελους, παραμυθένιους τόνους.

Η γλυκιά κινηματογραφική δημιουργία του Ζακ Ντεμί αποτελεί μια εκπληκτική άσκηση ζωηρόχρωμης πανδαισίας και κινητικής ενέργειας, μεταφέροντας με επιτυχία την τεχνητή ατμόσφαιρα της κλασικής παράδοσης του Χόλιγουντ σε μια διακριτά γαλλική εκδοχή. Η αφρώδης τζαζο-ποπ μουσική του Μισέλ Λεγκράν προσφέρει την αδιάκοπη ώθηση σε μια αφήγηση που δομείται εξ ολοκλήρου πάνω σε απίθανες συμπτώσεις και τον ερωτικό πόθο για έναν εξιδανικευμένο σύντροφο. Παρόλο που το αμιγώς οπτικό θέαμα – ιδιαιτέρως ο συγχρονισμένος χορός και η εκθαμβωτική παλέτα του Technicolor – είναι μεθυστικό, η ταινία θυσιάζει τη συναισθηματική απήχηση για την αισθητική ευχαρίστηση. Σε αντίθεση με τον συγκινητικό ρεαλισμό των *Ομπέρων του Σερμπούρ*, το *Κορίτσια της Ροσφόρ* συχνά μοιάζει συναισθηματικά ελαφρύ, δίνοντας προτεραιότητα στην ξεσηκωτική κίνηση και τα πιασάρικα τραγούδια έναντι μιας γνήσιας θεματικής βαρύτητας. Παραμένει μια χαρούμενη κινηματογραφική εμπειρία και μια αριστοτεχνική επίδειξη ύφους, αλλά ο αδιάκοπος αισιοδοξισμός της φλερτάρει με την υπερβολική γλυκύτητα, αφήνοντας τον θεατή γοητευμένο, αλλά ίσως όχι τόσο βαθιά συγκινημένο.