Ciao, Professore! (1992)

Η μεταφορά του έργου από τη Λίνα Βέρτμυλερ προσφέρει μια βαθιά, αν και δραματικά άνιση, διερεύνηση της θεσμικής αποτυχίας και της εκπαιδευτικής ανισότητας στη Νότια Ιταλία. Ο Πάολο Βιλάτζιο ερμηνεύει με αυτοσυγκράτηση, αποδίδοντας αποτελεσματικά τον δάσκαλο "ξένο προς το περιβάλλον του", του οποίου η βόρεια αυστηρότητα συγκρούεται με την χαοτική ζωντάνια του ναπολιτάνικου αστικού τοπίου. Η μεγαλύτερη δύναμη της ταινίας έγκειται στην ωμή, ατόφια αυθεντικότητα των ερασιτεχνών παιδιών ηθοποιών, των οποίων ο αυτοσχέδιος διάλογος προσδίδει κρίσιμο βάρος στην απεικόνιση της παιδικής φτώχειας και της ανθεκτικότητας. Ενώ η ενέργεια είναι τυπικά της Βέρτμυλερ, η αφήγηση συχνά παρεκκλίνει προς την προβλέψιμη συναισθηματολογία, μετριάζοντας το πιθανό αιχμηρό πνεύμα της κοινωνικής κριτικής. Λειτουργεί ως ένα συγκινητικό κοινωνικό ρεαλιστικό δράμα, ωστόσο, στερείται της αυστηρής τυπικής έντασης ή της θεματικής πολυπλοκότητας των αριστουργημάτων της σκηνοθέτιδας από τη δεκαετία του 1970.