Taxi (1998)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το «Taxi» του Τζαφάρ Παναχί αποτελεί μια ευφυή και ανθρωπιά κοινωνική καταγγελία. Παρά τη λογοκρισία, η βραβευμένη με Χρυσή Άρκτο ταινία σκιαγραφεί ένα ζωντανό πορτρέτο της ιρανικής καθημερινότητας, συνδυάζοντας έντεχνα το ντοκιμαντέρ με τη μυθοπλασία, με έναν τόνο ανάλαφρο στην επιφάνεια, αλλά θλιμμένο στην ψυχή.

Το "Taxi" αποτελεί μια χαρακτηριστική παραγωγή του Luc Besson στα τέλη της δεκαετίας του '90, η οποία διακρίνεται για την αστραφτερή, υψηλής ενέργειας κινητική της δύναμη και τον αμείωτο ρυθμό της. Η ταινία επιτυγχάνει πρωτίστως ως όχημα για εντυπωσιακή, αν και γεωγραφικά απίθανη, χορογραφία αυτοκινήτων στους δρόμους της Μασσαλίας. Ο Gérard Pirès σκηνοθετεί με ζωντάνια, αξιοποιώντας την απροσδόκητη χημεία μεταξύ του δυναμικού Samy Naceri και του άτυχου Frédéric Diefenthal. Ωστόσο, το αφηγηματικό πλαίσιο είναι διαβόητα σαθρό, λειτουργώντας απλώς ως μια επιφανειακή δικαιολογία για την επόμενη σεκάνς καταδίωξης, δίνοντας προτεραιότητα στο θέαμα έναντι της ανάπτυξης των χαρακτήρων. Το χιούμορ συχνά καταφεύγει σε χονδροειδές, ενίοτε εκνευριστικό, σλάπστικ, υπονομεύοντας κάθε προσπάθεια για σταθερή δραματική ένταση. Παρότι κριτικά ελαφρύ και αναλώσιμο, η αποτελεσματικότητά του ως μια καθαρή, γεμάτη αδρεναλίνη, κωμωδία δράσης είναι αδιαμφισβήτητη, εδραιώνοντας μια εξαιρετικά επιτυχημένη φόρμουλα που εκτιμά την ταχύτητα έναντι της ουσίας.