L'Eclisse (1962)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, η ταινία "L'Eclisse" του Μικελάντζελο Αντονιόνι αποτελεί ένα αριστουργηματικό και πρωτοποριακό έργο που ολοκληρώνει την "Τριλογία της αποξένωσης". Με τη λιτή της αφήγηση και την οπτική της διεισδυτικότητα, περιγράφει με μοναδικό τρόπο την αλλοτρίωση των σύγχρονων σχέσεων, σηματοδοτώντας ένα πέρασμα στην εποχή του μοντέρνου σινεμά.

Η τελευταία πράξη του Αντονιόνι στην «τρίτη εποχή της αποξένωσης» παραμένει μια αιχμηρή, οπτικά συγκλονιστική και βαθιά ανησυχητική διερεύνηση της συναισθηματικής φθοράς στο αποστειρωμένο τοπίο της μεταπολεμικής Ρώμης. Η ταινία υιοθετεί το αναπτυσσόμενο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη αρχιτεκτονική ως ισχυρές οπτικές μεταφορές για το συναισθηματικό κενό που βιώνουν η Βιτόρια (Βίττι) και ο Πιέρο (Ντελόν). Παρόλο που η κινηματογράφηση του Τζάνι Ντι Βενάντζο είναι επαναστατική – αξιοποιώντας τον αρνητικό χώρο και τις γεωμετρικές συνθέσεις για να τονίσει την υπαρξιακή μοναξιά – ο σκόπιμος, σχεδόν κλινικός ρυθμός και η άρνηση αφηγηματικής επίλυσης προκαλούν την εμπλοκή του θεατή. Η μεγαλύτερη δύναμή της, η περίφημη, παρατεταμένη τελική σκηνή, μεταμορφώνει το αστικό περιβάλλον σε έναν ενεργό χαρακτήρα, προσφέροντας έναν παγερό στοχασμό στην ανθρώπινη ασήμαντοτητα και την τελική αποτυχία της σύνδεσης. Πρόκειται για ουσιώδη παρακολούθηση, αν και η πνευματική της αυστηρότητα μερικές φορές θυσιάζει την άμεση συναισθηματική ζεστασιά.