Mission to Mars (2000)

Η απόπειρα του Μπράιαν ντε Πάλμα στην ευρύχωρη space opera αποδεικνύεται μια οπτικά άρτια, πλην όμως δραματικά αδρανής προσπάθεια. Αρχικά, η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις με τη στιβαρή καλλιτεχνική διεύθυνση και την χαρακτηριστική, ευέλικτη κινηματογράφηση, ιδίως στις εξαιρετικά καλοστημένες σκηνές της τροχιακής καταστροφής, που αναδεικνύουν αληθινό κινηματογραφικό ταλέντο. Ωστόσο, αυτή η τεχνική αρτιότητα δεν καταφέρνει να σώσει ένα σεναριακά σαθρό εγχείρημα. Η πλοκή εκπίπτει γρήγορα σε συναισθηματική μελοδραματουργία και επιστημονική απιθανότητα, ανταλλάσσοντας γνήσια αγωνία με υπερβολικές συναισθηματικές κορυφώσεις. Παρότι το σύνολο των ηθοποιών επιχειρεί να δώσει υπόσταση στο υλικό, η αλλαγή του τόνου στην τελευταία πράξη – από έντονο θρίλερ επιβίωσης σε ψευδομυστικιστική συνάντηση – προκαλεί δυσάρεστη έκπληξη και κρίνεται αντι-κλιμακτική. Το *Mission to Mars* καταλήγει να αποτελεί μια απογοητευτική απόδειξη του πώς το υψηλό κινηματογραφικό στυλ σπαταλάται σε μια υποανάπτυκτη, γεμάτη κλισέ ιδέα.