The Cocoanuts (1929)

Το "The Cocoanuts" στέκεται πρωτίστως ως ιστορικό τεχνούργημα, σηματοδοτώντας την αμήχανη, πλην όμως θριαμβευτική, μετάβαση των Marx Brothers στον κινηματογράφο με ήχο. Τεχνικά, η ταινία υποφέρει αισθητά από τις θεατρικές της ρίζες και τους περιορισμούς της πρώιμης συγχρονισμένης ηχητικής τεχνολογίας. Η σκηνοθεσία του Robert Florey είναι λειτουργικά στατική, με αποτέλεσμα κακό ρυθμό και άκαμπτη σκηνοθεσία που συχνά μοιάζει ξεκάθαρα με κινηματογραφημένο θεατρικό έργο. Ωστόσο, η ακατέργαστη, αναρχική ενέργεια των Groucho, Harpo και Chico είναι αναμφισβήτητη. Εμβληματικές σκηνές, ιδιαίτερα η πρώιμη μορφή της διάσημης διαπραγμάτευσης πώλησης γης, σπινθηροβολούν με ανατρεπτικό χιούμορ, θέτοντας τα θεμέλια για την κινηματογραφική φάρσα. Παρόλο που η ρομαντική υπόθεση είναι ανιαρή και τα μουσικά νούμερα συχνά καθυστερούν την εξέλιξη, η θεμελιώδης τρέλα του Marxιανού σύμπαντος διατηρείται άψογα, καθιστώντας την απαραίτητη θέαση για τους ιστορικούς της κωμωδίας, παρά την αδιαμφισβήτητη κινηματογραφική της αδεξιότητα.