Dressed to Kill (1946)

Η τελευταία προσθήκη στη σειρά των Rathbone/Bruce Holmes αποτελεί ένα εξαιρετικά ικανό, αν και τελικά τυποποιημένο, αστυνομικό αφήγημα. Ο σκηνοθέτης Roy William Neill διατηρεί τον σπιρτόζο, οικονομικό ρυθμό που χαρακτηρίζει τη B-unit της Universal, εστιάζοντας στην πολύπλοκη πλοκή που περιλαμβάνει κλεμμένες μουσικές κασετίνες οι οποίες αποκρύπτουν ένα κρυπτογραφικό κλειδί. Αν και η ταινία στερείται της ατμοσφαιρικής απειλής ή των στιλιστικών λεπτομερειών του αληθινού κινηματογραφικού νουάρ, βασίζεται πλήρως στην αξιόπιστη χημεία των πρωταγωνιστών, οι οποίοι αποδίδουν τους καθιερωμένους χαρακτήρες τους με γυαλισμένη επαγγελματική αρτιότητα. Η αγωνία προκύπτει από την πνευματική αποκρυπτογράφηση και όχι από φυσική απειλή, γεγονός που ενίοτε καθιστά τη διαδικασία κάπως άχρωμη. Το *Dressed to Kill* συνιστά ένα ικανοποιητικό φινάλε που εκτελεί αποτελεσματικά τη δομή του "ποιος το έκανε", όμως η προσήλωσή του στις συμβάσεις της σειράς εμποδίζει την ανάδειξή του σε κάτι πέραν ενός καλοφτιαγμένου, μέσου όρου του είδους.