Persepolis (2007)

Σύμφωνα με τους Έλληνες κριτικούς, το "Persepolis" μεταμορφώνει με επιτυχία το κόμικ σε μια ασπρόμαυρη ταινία κινουμένων σχεδίων γεμάτη χιούμορ, πολιτική οξυδέρκεια και ιστορική μνήμη. Πρόκειται για ένα προσωπικό, ειλικρινές χρονικό που παντρεύει την ανατολίτικη στωικότητα με μια ροκ οπτική, προκαλώντας σινεφίλ ευφορία και προσφέροντας καθαρόαιμη ψυχαγωγία, ενώ παράλληλα θίγει θέματα ταυτότητας και ένταξης με τρόπο εξαιρετικά επίκαιρο.

Το "Περσέπολις" αποτελεί μια οπτικά εντυπωσιακή και βαθιά συγκινητική μεταφορά του αυτοβιογραφικού graphic novel της Μαργιάν Σατραπί, υιοθετώντας μια δυναμική αισθητική ασπρόμαυρης αντίθεσης που αποτυπώνει με απόλυτη ακρίβεια τη σαφήνεια και την ακαμψία της μνήμης εν μέσω πολιτικού χάους. Η τεχνική της κινουμένων σχεδίων είναι σκόπιμα μινιμαλιστική, μια στιλιστική επιλογή που αναδεικνύει την αφήγηση αντί να την απλοποιεί, εστιάζοντας το βλέμμα στη συναισθηματική βαρύτητα του ταξιδιού της πρωταγωνίστριας μέσα από την επανάσταση και την εξορία. Αν και η εγγενώς επεισοδιακή δομή του έργου, που εκτείνεται σε δεκαετίες, οδηγεί κατά καιρούς σε στιγμές μετριοπαθούς διακύμανσης του ρυθμού, η αφήγηση διατηρεί αξιοσημείωτη συναισθηματική συνοχή. Ισορροπεί δε αριστοτεχνικά την αιχμηρή πολιτική κριτική στο ιρανικό καθεστώς με πανανθρώπινα θέματα εφηβικής ανταρσίας και την αναζήτηση της ταυτότητας, εδραιωμένη από τις εξαιρετικές ερμηνείες των φωνών των Ντενέβ και Νταριέ. Πρόκειται για ένα απαραίτητο έργο πολιτικά δεσμευμένου κινηματογράφου.