Love, Rosie (2014)

Το «Love, Rosie» επιχειρεί να αναβαθμίσει το κλισέ των «χαμένων ευκαιριών» μέσω της συνδυαστικής δυναμικής και της αληθινής χημείας ανάμεσα στους πρωταγωνιστές, Λίλι Κόλινς και Σαμ Κλάφλιν. Παρόλο που η παραγωγή διαθέτει μια στιλπνή, εμπορικά ελκυστική οπτική αισθητική, η ταινία υποφέρει αισθητά από ένα θεμελιωδώς προβληματικό και υπερβολικά κατασκευασμένο σενάριο. Η αφήγηση παραλείπει μεγάλα χρονικά διαστήματα, βασιζόμενη βαριά σε μελοδραματικά εμπόδια – χαμένες ευκαιρίες, χαμένες επιστολές και απίθανες συμπτώσεις – προκειμένου να καθυστερήσει τεχνητά την αναπόφευκτη κατάληξη. Αυτή η επεισοδιακή δομή, βασισμένη στο μυθιστόρημα της Σεσίλια Αχερν, αποδυναμώνει τη συναισθηματική απήχηση, μετατρέποντας την ουσιαστική εξέλιξη των χαρακτήρων σε απλές μηχανιστικές πλοκής αντί για οργανική ανάπτυξη. Ο σκηνοθέτης Κρίστιαν Ντίτερ προσφέρει ικανή, αν και όχι ιδιαίτερα αξιοσημείωτη, σκηνοθεσία, αδυνατώντας να υπερβεί τις δομικές αδυναμίες του υλικού πηγής. Η ταινία λειτουργεί επαρκώς ως ανάλαφρη, ευκολοχώνητη ψυχαγωγία, αλλά στερείται το θεματικό βάθος ή την στιλιστική πρωτοτυπία που απαιτούνται για να ξεχωρίσει κριτικά.